السلام عليك يا امام جعفر صادق (ع)

حلول ماه زیبای شعبان و عیدهای این ماه عاشقی، ماه میلاد نور در نور، ماه جشن و سرور و شادمانی مبارکباد.

إِقرَأ

إقرَأ بِاسمِ ربِّّکَ الََّذی خَلَق

بخوان ، بخوان  ای رسول مهربانی به نام  پروردگاری که تو را آفرید،

امروز جبرئیل چشمان خود را به نگاه مهربانت متبرّک می سازد و جاری وحی را به قلب آسمانی ات هدیه می کند.

ای بهانه ی سبز آفرینش چگونه می توان تو را در عبارات زمینی توصیف کرد که تو در کلام نگنجی.

امروز تمام ثانیه ها ی مکّه بوی عطر نفس های تو را گرفته و حراء به خود می بالد که نگینی چون محمّد را ، خاتم انبیا را میزبان بوده است.

چه لحظه ها که خلوت تنهایی ات را با خدا دیده است و امروز جان حراء نیز ب کلام وحی روشن می شود و جاودانه می شود در تاریخ.

ای امین مهربان، امروز تو برگزیده ی حق می شوی تا نسیم لبخند و زندگی و نشاط و ایمان را در دل ها بگسترانی و قلب های خسته را تا همیشه ی تاریخ به خداوند گره بزنی.

هنوز پس از قرن ها فاصله عطر خوش عطوفتت را حس می کنم ، در وانفسای زندگی و شواری های زمانه باز هم به آسمان که   می نگرم سبزی نگاهت جان خسته ام را آرام می کند.

ای بهترین ، در تاریکی مانده ام ، دستانم را به سمت آسمان آبی مهربانی ات دراز می کنم مرا دریاب و لحظه هایم را سرشار از طراوت عشق و ایمان کن.

بر گرفته از وبلاگ http://www.irjahrom.blogfa.com/

آیا سهم تو این است که در کوره راه غریب دلتنگی ها،

حضور سایه های سیاه و مبهم را همیشه با خود همراه سازی؟

آیا سهم تو رفتن به ماتمکده بی روح و خسته ی زندگی و دست و پا زدن در باتلاق رخوت و درماندگی است؟

بیا و برای یک بار دلت را آفتابی کن.

اینگونه بی رحمانه بر گور آرزوهایت زار نزن،

چشمانت از این همه باران تنهایی خیس خیسند.

لب هایت از تکرار ظالمانه ی «من نمی توانم» به ستوه آمده اند.

دستت را به پاکی ها بده و دریایی شو.

سهم تو خوب زیستن است. بگذار عطر گل های بهاری روح نا آرامت را صیقلی کند تا از عطرشان سرمست شوی.

بگذار پاهای برهنه ات شن های نرم ساحل آرامش را احساس کنند.

تو باید با تمام کینه ها و نامردی ها بجنگی.

بی هیچ واهمه ای بلند شو و به آسمان، به دریا و به همه 

                                        به خوبی سلام کن و

بگو چقدر مشتاق

                                      دیدار پرندگان سرزمین خوشبختی هستی.

بلند شو و دوباره لبخند بزن که زندگی از آن توست.

زندگی را می توان در آب دید

می توان تصویری از آن را کشید

زندگی را می توان همچون قلم

در دل دستان یک نقاش کاشت

می توان با بلبلان همراه شد

رنگ گل را در دل پروانه دید

می توان از زندگی پندی گرفت

می توان آزادگی را دوست داشت

زندگی را می توان با یک نگاه

در دل مردم همیشه جا گذاشت

مي توان در سايه آموختن

گنج عشق جاودان اندوختن

اول از استاد، ياد آموختيم

پس، سويداي سواد آموختيم

از پدر گر قالب تن يافتيم

از معلّم جان روشن يافتيم

اي معلّم چون کنم توصيف تو

چون خدا مشکل توان تعريف تو

اي تو کشتي نجات روح ما

اي به طوفان جهالت نوح ما

يک پدر بخشنده آب و گل است

يک پدر روشنگر جان و دل است

ليک اگر پرسي کدامين برترين

آنکه دين آموزد و علم يقين

(شعر از شهریار)

به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرتت بنگرد. به دلی دل